archief
evameijer.nl

 

 

19 september

Peter

J. vertelde dat de dieren in de sanctuary die we bezochten (waar de onderzoekers van Queen's University met wie ik meeloop onderzoek doen) altijd heel moe zijn als er mensen bij ze op bezoek zijn geweest. Vooral de varkens slapen daarna lang en diep.

 

 

18 september

Ochtendgeluiden in Kingston

Krekels
Onbekende vogels: meeuwachtigen, een kort fluitje dat op dat van een conducteur lijkt, maar voller (boller, als van een grote duif)
De kat van het huis miauwt voor de deur (maar kijkt beledigd en wil niet naar binnen als hij ziet dat ik opendoe, een vreemde mens, en niet zijn eigen bekende mens)
Meer krekels
Geritsel onder het stoepje naar mijn kamer
Een auto die langsrijdt

 

 

18 september

In Toronto houden ze van honden

 

 

17 september

De reizen die we ondernamen, de gedachten die we erbij hadden

De heuvels bedoel ik, het land dat land opvolgt; de vachten van de honden onder mijn handen, onder de jouwe, en daarin de tijd (want alles gaat voorbij en zeker zij); er is hier een hemel die van kleur verandert met de tijd van de dag.

 

 

17 september

Toronto III

 

 

17 september

Toronto II

 

 

17 september

Toronto

 

 

16 september

Toevluchtsoorden

Straks vlieg ik naar Canada. Daar ga ik twee zogeheten animal sanctuaries bezoeken - plekken waar geredde boerderijdieren leven - en twee lezingen geven. Ik vlieg met een Indiase maatschappij, en veel mensen op de vlucht zijn Indiaas. Wachthoudingen zijn cultureel bepaald. In een groot, hoekig aquarium op de gang zwemmen vissen rond. Tropische vissen, een soort heeft heel grote ogen. Ze wachten ook, en terwijl ze wachten zwemmen ze. Niet rond, maar van de ene naar de andere kant, in minder dan tien seconden zijn ze er al, en dan gaan ze weer terug.
In de stukken die ik lees over sanctuaries - oftewel toevluchtsoorden - voor mensen komt het recht op mobiliteit veel naar voren. Het recht om te ontsnappen aan een gevaarlijke of slechte situatie, om ergens te verblijven, om terug te keren. In toevluchtsoorden worden die gerespecteerd, ook wanneer de regering (denk aan Trump, maar ook aan We are here) dat niet doet. Er zijn veel nieuwe toevluchtsoorden in het geval van mensen, omdat immigratiewetgeving op veel plekken strenger is geworden, en in reactie op vluchtelingencrises. Dat kunnen allerlei plekken zijn: bibliotheken, steden (veel Engelse en Amerikaanse steden zijn City of Sanctuary), het openbaar vervoer in San Francisco, of universiteiten. In Nederland zie je dit soort plekken nog niet zo vaak.
Het onderzoek dat ik ga doen vergelijkt nieuwe sanctuarypraktijken - soms zijn dat letterlijke toevluchtsoorden, soms netwerken van mensen die anderen ondersteunen - in het geval van mensen en dieren. Ik ben vooral geïnteresseerd in hoe dit soort praktijken zich verhouden tot de politieke gemeenschap, hoe ze als opstap (kunnen) dienen naar lidmaatschap van die politieke gemeenschap, en hoe de stem van de mensen en dieren daarin zelf centraal staat. Ik zal er de komende tijd hier af en toe over schrijven.

 

 

15 september

Bijna buitenaards

 

 

14 september

Overzees

De 27e geef ik een lezing in Kingston, Canada - ben je in de buurt, kom vooral langs!

 

 

13 september

Zielig

 

 

12 september

Dichtbij

Een toerist vroeg me net waar de dichtstbijzijnde McDonalds was. 'Oh you shouldn't go to McDonalds,' zei ik vol afschuw. 'They kill and eat animals.' Daar schrok ze wel een beetje van.

 

 

11 september

In elke wereld ligt een andere wereld

 

 

10 september

Lekker weekendje

'Lekker weekendje gehad?'
'Borreltjes gedronken, happie gegeten, meer borreltjes gedronken, je kent het wel. Lekker weekendje.'
De eerste jongen zwijgt. Hij kent het misschien niet en schaamt zich daarvoor. 'Je was er vrijdag niet hè?'
Nee, de tweede jongen was er niet, het was laat geworden op werk en hij wil wel in het ritme komen maar dat komt dan deze week. De eerste jongen vertelt dat het over kwalitatief en kwantitatief onderzoek ging, saai. 'Maar misschien vind jij dat wel heel interessant.' De tweede jongen geeft geen antwoord. Hij denkt aan borreltjes en happies. Bij de Verrijn Stuartweg stappen ze uit.

 

 

9 september

Hondenfoto

In een Belgische kringloopwinkel vond ik deze foto, die me ontroerde. Ik heb hem maar gekocht, voor 25 cent, omdat ik het anders zielig vond. Iemand hield heel veel van deze hond.

 

 

8 september

Zoo monkeys beat up burglar, leave him with multiple injuries and prison sentence

Een Nieuw-Zeelandse dierentuinapengemeenschap in de Wellington Zoo las een indringer een lesje. Lees het hele verhaal hier.

 

 

7 september

De andere burcht op het landje van de hondenschool

 

 

6 september

Debat

Gisteren onweerde het een groot deel van de dag. Omdat Olli dan heel bang is, had ik de radio aan - dat helpt bij de zachte donder allicht iets. Dat viel niet mee. De dag stond in het teken van het debat met minister Blok, die van de zomer had gezegd dat hij geen voorbeelden kent van staten waarin verschillende groepen vreedzaam samenleven. Terecht werd her en der geantwoord dat Nederland zo'n staat is, maar daar gaat het nu niet over. Wat me verbaasde - en ik bedoel gebruik het woord verbazing hier in de normatieve betekenis - was het totale gebrek aan kennis, en het koketteren met dat gebrek, dat tentoongespreid werd. Er is in de afgelopen jaren, zeg maar decennia, namelijk best veel gedacht en geschreven over multiculturalisme. Het zou bewindspersonen - zeker degenen die beleid vormen - sieren om zich daarin te verdiepen. Anders blijft het bij meningen, zoals degenen aan de meeste rechtse kant van het spectrum zo graag willen. Op een gegeven moment heb ik mijn oordoppen maar in gedaan.

 

 

5 september

Sappig en toegankelijk

 

 

4 september

Deze boom werd aan het begin van de zomer gekapt maar laat zich niet kisten

 

 

3 september

Vooruitgang deel zoveel

Na reisdagen lijkt het altijd alsof de kilometers nog in mijn lichaam liggen, eruit gelopen moeten worden. Auto's en treinen gaan veel te snel. Vandaag was ik ter kennismaking in Wageningen, waar ik een postdoc positie heb in een onderzoeksproject over dieren in het Antropoceen. Postdoc houdt in dat ik onderzoek doe (onderzoek doen is lezen en artikelen schrijven), er zit geen lesgeven bij. Op de buitenkant van het gebouw stond met grote letters LIFE, waar ik erg om moest lachen. DEATH staat misschien verderop. Tijdens het arbeidsvoorwaardengesprek ging er een wereld aan regelingen, websites en teambuilding voor me open. Ik hoop dat ik daar verder weinig mee hoef. Ik heb ook nog geluncht met mijn nieuwe collega's en zit op de kamer met dezelfde Eva bij wie ik in Amsterdam ook op de kamer zat dus dat is heel gezellig. En buiten liggen de bossen. Volgende keer neem ik de honden mee (die mogen alleen niet naar binnen.)

 

 

2 september

Het einde van een lange nacht

 

 

1 september

Moderne aanbidding

 

 

1 september

Stoke Newington en andere plaatsen

De trein van Brussel naar Rotterdam gaat net rijden - steden volgen elkaar de laatste tijd op als gedachten, achteloos. In de Eurostar zat ik schuin tegenover dezelfde man en drie kinderen waar ik gistermiddag in een café in Londen naast zat. Ik logeerde de afgelopen dagen in Stoke Newington bij een oude vriendin, en daarvandaan nam ik bus 73 de stad in. 'De stad' betekent de radiostudio van de BBC in een vertakking van Regent Street, waar ik 's ochtends en 's avonds moest zijn. De persdame van de Engelse uitgever was opgewonden over de interviews - meer dan ik, ik doe gewoon wat ik moet doen en maak me niet druk - en ze was aardig, zonder het vernis dat sommige Engelse kenmerkt. De interviewers waren trouwens ook aardig, open. En het was goed om eens met de bus te gaan, de stad van boven te zien in plaats van onder de grond door te schieten. Stoke Newington is heel leuk geworden. Alle cafés hebben bakken water voor honden op de stoep staan en overal doen mensen dingen voor de gemeenschap, er is veel tweedehands en zijn veel markten. Gisteravond aten we heel goed Indiaas in een roze vegetarisch restaurant en vanochtend dronken we (of eigenlijk ik, E dronk een smoothie) koffie in een café dat ook tweedehands poëzieboeken verkocht. Het was een nieuw café, mensen doen na wat ze kennen, of denken te kennen. Ze hadden er ook vegan tosti's en croissants. Vegan is sowieso een kreet die je overal aantreft, dat is toch een vorm van vooruitgang. Het schijnt trouwens dat de tijd langzamer gaat als je sneller beweegt, maar zo voelt het niet: het voelt als sneller en langzamer tegelijk. Sneller omdat de omgeving nieuw is en er geen bekende punten zijn om de tijd aan af te meten, langzamer omdat je in de tijd naast de tijd terecht komt, de open ruimte tussen vertrek en terugkomst. Maar ik ben al bijna weer terug, en als ik thuis ben zal het lijken alsof ik nauwelijks weg geweest ben.

 

 

31 augustus

Trouwe leeuwen

 

 

30 augustus

En rond, en rond

In Lille zag ik twee blije ratten door een park rennen. Ze vonden iets te eten, zagen mij niet kijken. Ik zat in een lange blikken machine. Het was de zevende van de dag. Ik ben al heel vaak met de trein naar Londen geweest, maar de vertraging van vandaag is ongeëvenaard. Op een seinstoring (een muis had een kabel doorgeknaagd) volgde een suïcide, altijd erg, en daarom moest ik via Dordrecht naar Roosendaal naar Breda, met de bus naar Noorderkempen, en verder met een trein naar Brussel, waar ik mijn aansluiting miste, maar gelukkig met een latere trein mee kon. Het is een werktrein deze, iedereen zit te laptoppen, ik zie vooral veel mensen powerpointpresentaties maken. In een eerdere trein zat ik achter een man die een heel grote taartendoos bestelde, en 'tot subiet' zei. Ik ben nu al een uur of tien onderweg. In de bus belde een vrouw van de BBC voor een voorgesprek voor morgenochtend, dan word ik op de radio geïnterviewd in een programma dat Woman's hour heet. Ik stel me een soort Koffietijd voor, maar ik kan me vergissen. Later ben ik te gast in een ander programma. Iedereen is wel heel aardig, de uitgever leefde erg mee met mijn treinvertragingen en de mensen van het programma ook. Het interview gaat over de Engelse vertaling van Het vogelhuis, Bird cottage - een heel mooie uitgave, net als de Duitse, die ook in mijn bus lag. Het is leuk dat de boeken op reis gaan, een eigen leven gaan leiden, moge het ze maar goed gaan. Ondertussen leg ik de laatste hand aan nieuwe boeken - De grenzen van mijn taal, een essay over depressie, dat in januari verschijnt, en een nieuwe roman, Voorwaarts - die in maart of april uitkomt. En ik heb mijn proefschrift herschreven voor een handelseditie (die ergens in 2019 uit zal komen). Het was veel afronden, en ik zie ernaar uit om met nieuwe dingen te beginnen. Maar eerst zit ik nog even in de trein voor een ouder boek, en zo gaat alles altijd weer rond.

 

 

29 augustus

 

 

28 augustus

 

 

27 augustus

 

 

26 augustus

 

 

25 augustus

 

 

24 augustus

 

 

23 augustus



 

 

22 augustus



 

 

22 augustus

 

 

21 augustus

 

 

20 augustus

 

 

 

19 augustus

 

 

18 augustus

 

 

17 augustus

 

 

17 augustus

 

 

16 augustus

 

 

16 augustus



 

 

15 augustus

 

 

 

14 augustus

 

 

 

 

 

 

13 augustus

 

 

12 augustus

 

 

11 augustus

 

 

 

 

 

10 augustus

 

 

9 augustus

 

 

8 augustus

 

 

7 augustus

 

 

6 augustus

Henegouwen

Morgen gaan we op reis - het verslag volgt na afloop.

 

 

6 augustus

Tekens, tekenen

 

 

5 augustus

Over de dialecten van insecten

Hier.

 

 

4 augustus

Kattenluik? Hoezo 'katten'luik?

 

 

3 augustus

Ontroerend hoor

 

 

2 augustus

Bruggen

Verschillende diersoorten hebben verschillende oversteekplaatsen nodig. Dit artikel laat er een paar zien, inclusief een krabbenbrug. Vaak bouwen dieren ook hun eigen bruggen, zoals deze bever in een mensenhuis.

 

 

1 augustus

Griekenland

Wie de dieren na de bosbranden in Griekenland wil helpen kan op deze pagina informatie vinden over de beste organisaties om aan te doneren.

 

 

31 juli

Er moet ook een woord komen voor de geur van naaldbomen in de zomer.

 

 

30 juli

A.u.b.

 

 

29 juli

Feminisme

Voor het stadsarchief dat ze omgebouwd hebben tot duur hotel stond een vrouw met een dochter van een jaar of dertien, ze aten een ijsje. De vrouw leek me Frans. Op haar zwarte T-shirt stond met smalle witte letters FEMINIST. Ze leek me geen feminist, tenminste, geen heel uitgesproken, ze hadden ook allemaal tassen met goedkope kleding (Primark, H&M) bij zich. Bovendien staat op de meeste feministische T-shirts die ik ken een slogan of grap, niet alleen dat woord. Was het ironie? Een misverstand? Kon het haar niet schelen wat er op haar shirt stond? Of was ze shopper en feminist, wilde ze zo een betere wereld voor haar dochter creëren? We zullen het nooit weten.

 

 

28 juli

 

 

27 juli

It's in the trees, it's coming

Ik was te gast bij Brainwash Zomerradio om wat te vertellen over een kunstwerk dat belangrijk is geweest voor mijn leven en denken. Ik koos voor Hounds of Love van Kate Bush. Je kunt het via deze link terugluisteren. Om ongeveer halftwee kom ik aan het woord.

 

 

26 juli

Vraag van de dag

Wat is dichterbij: vlakbij, nabij, dichtbij, erbij, naast of bij? (Je mag cijfers geven.)

 

 

25 juli

Amstel

 

 

24 juli

Geitenidylle

 

 

23 juli

Bloedmaan

Let op: komende vrijdagavond is de bloedmaan te zien, tijdens de langste maansverduistering van deze eeuw. Lees hier meer.

 

 

22 juli

De burcht helemaal achterop het veld van de hondenschool

 

 

22 juli

Braam

Olli wacht tegenwoordig onder de bramenstruik tot ik er eentje voor hem pluk.

 

 

21 juli

Lekker samen op een zandhoop

 

 

21 juli

De man voor me op de fiets schreeuwt in zijn telefoon: 'Ik trek het me niet aan.'

 

 

20 juli

Mijn zomerleeslijstaanbevelingen tot nu toe - voor wie nog zoekend is

Annie Ernaux – The years, oftewel Les Années voor de vlotte Franslezers onder u, nog niet vertaald in het Nederlands voor zover ik weet dus uitgevers doe uw voordeel met deze tip. Een boek over herinnering, geschiedenis, en hoe veelbetekenend/onbetekenend een mensenleven is. Melancholisch en vreemd.
Nicolien Mizee – De kennismaking en De porseleinkast. In de vorm van faxen aan Ger onderzoekt Mizee zichzelf zoals Montaigne maar dan anders – met humor en veel oog voor het absurde. Ik hoop dat deel 3 snel verschijnt.
Nell Dunn – Talking to women. Dunn spreekt met vriendinnen, vrouwen uit verschillende hoeken van de Engelse samenleving omstreeks 1965, over leven, liefde, kinderen, werk, etc. De levendige portretten laten zien hoever we als vrouwen gekomen zijn en hoe alles ook weer hetzelfde is gebleven.
Mary Beard – Vrouwen en macht. Klein boekje over (politieke) stem van vrouwen, helder en humoristisch.
Florian Werner – Slakken. De titel says it all.
Lucia Berlin – A manual for cleaning women. Mooie, soms schrijnende verhalen.
Mel Chen – Animacies. Over taal, queerness en dat wat overal leven inblaast.
Gloria Anzaldúa – Borderlands / La Frontera. Klassieker over grenzen (geografisch, cultureel, gender, seksualiteit enz).
Claire Jean Kim – Dangerous Crossings. Over animaliteit en ras.
Seneca – De lengte van het leven. Heel actueel.
Michel Foucault – De geschiedenis van de seksualiteit. Die had ik nog niet helemaal gelezen, maar wat een verademing.
(Ik vind de romans die ik lees een beetje tegenvallen dus die tip ik niet, maar als je Ali Smiths Winter en Autumn nog niet hebt gelezen moet je wel je kans grijpen.)

 

 

19 juli

Groen

 

 

 

18 juli

 

 

17 juli

Update De moeder de vrouw

De ingezonden brief in de NRC heeft geleid tot een gesprek met de CPNB en een gezamenlijke verklaring. De CPNB heeft toegezegd dat het geschenk en essay voortaan net zo vaak door mannen als door vrouwen geschreven zullen worden. Lees hier meer of hier.

 

 

16 juli

Doris aanschouwt een wonder

 

 

16 juli

Landschapsherinneringen

De aanhoudende droogte is naar voor de wilde dieren en de planten, maar heeft ook poëtische gevolgen: in Wales hebben luchtarcheologen eeuwenoude nederzettingen ontdekt. Doordat de omstandigheden op die ruïnes net wat beter zijn voor het groeien van planten en gewassen zijn er vormen zichtbaar die anders opgaan in de rest van de begroeiing. Op de website van de BBC kun je zien hoe dat eruitziet.

 

 

15 juli

Hoe je je voelt

 

 

14 juli

Layers of anger

 

 

13 juli

Zomaar wat dingen

1. Ergens is een kamer waarin alle plannen die ooit bedacht maar nooit uitgevoerd werden opgeslagen liggen te wachten.
2. Ik zag twee heel oude mensjes op de fiets. Ze stonden achter elkaar voor het stoplicht te wachten. 'Groen,' riep de achterste heel hard tegen de voorste toen het op groen ging. 'Wat?' schreeuwde ze terug. Ze draaide zich in slow motion naar hem om. 'Groen.'
3. In de LIDL werd ik aangesproken door een verwaande oudere dame. 'Waar liggen de schuursponsjes?' Ik zei dat ik geen idee had. 'O. U ziet eruit alsof u hier vaak komt, vandaar.' Ik vroeg haar of ik dat als belediging of compliment moest opvatten. Daar gaf ze geen antwoord op. Heb compassie, dacht ik (als aansporing naar mezelf).
4. Mijn lieve duif is gestorven. Ik mis haar elke dag.
5. Er is ook een kamer met alle dingen die je niet durfde te zeggen en eigenlijk wel zou moeten zeggen.
6. Zeg maar, als het belangrijk is.
7. Ik droomde over mijn nieuwe huis (het was van hout), met uitzicht op een heel helder bergmeer, en nu teken ik steeds berglandschappen. Ik las dat hoe hoog je woont invloed heeft op hoe je de woorden uitspreekt.

 

 

12 juli

Ondertussen op de UvA

 

 

11 juli

Parasol en tafel

 

 

 

10 juli

Move slowly

 

 

9 juli

Bomenkerkhof

 

 

8 juli

Over de slakken

Een paar jaar geleden kwamen er regelmatig naaktslakken de keuken in – ze sliepen soms opgerold in ongebruikte pannendeksels of trokken hun sporen over het aanrecht als ik lag te slapen. Ze aten graag van de kattenbrokjes maar de schuurlaag van de schuurspons vonden ze ook niet te versmaden. Nu zie ik ze nooit meer. Ook de slakken in de tuin – naaktslakken en huisjesslakken, die eerste zijn trouwens een stap verder in de evolutie, zegt men – lijken vertrokken naar een plek beter dan hier. Af en toe zie ik er nog een in de steeg, die ik steevast red (meeneem naar mijn tuin). Aan het eind van de zomer werden er eerder altijd slakkenbaby’s geboren, ik moest dan steevast voorzichtig lopen in de tuin en ze van mijn fietsbanden afhalen voor ik op pad ging. Nu heb ik die al jaren niet meer gezien. Misschien is het omdat Putih dood is en er geen kattenbrokjes meer op het aanrecht staan (daarom zie ik ook nooit muizen meer), misschien is er een grotere reden, is er iets in de kosmos of de bodem veranderd.

 

 

7 juli

Marx from the margins: de A van animals

Marx werd dit jaar tweehonderd jaar geleden geboren. Ter gelegenheid van dit heuglijke feit hebben de goede mensen van filosofietijdschrift Krisis een themanummer gemaakt waarin ze de relevantie onderzoeken van Marx' denken voor begrippen die hij zelf niet of nauwelijks besprak, of die als futiel gezien worden in relatie tot zijn denken. Ik werd gevraagd om voor dit alternatieve ABC de A van animals voor mijn rekening te nemen. Het themanummer is online te lezen en wel hier. Mijn bijdrage staat hier.

 

 

6 juli

Vlag

 

 

5 juli

Een weekje weg

Met de honden ben ik een week in Drenthe. We hebben een huis gehuurd dat in het bos ligt, omgeven door meer bos, velden, en verderop de hei. Het land is sloom en dromerig: het gras waait maar zo’n beetje, zich niet van zijn schoonheid bewust. Vogels zijn druk bezig met wat ze altijd doen, insecten zoemen, vliegen, de bomen vangen het licht, eerst hier, dan daar. Als we het zandpad nemen komen we langs het maïsveld en heideveld, en uit in het bos (of eigenlijk een knooppunt van verschillende bossen). Als we het bospad nemen lopen we via het bos naar het dromerige pad met de hei op de achtergrond. Het is overal mooi, het uitzicht is toeschietelijk en zowel auto’s als mensen zijn ondergeschikt aan het landschap. Het gehuurde huis is bovendien schoon en netjes en alles is aanwezig, op het neurotische af (ook puzzels? perforator? dartbord? 24 aardappelschilmesjes? een boek van Seneca? beeldjes van herten en schapen? een fatboy hangmat? lampen die aangaan als je er met je hand langsgaat? zeker). In de bostuin heeft iemand zich flink uitgeleefd met stenen, ijzeren en houten diervormen.

So far so good dus, alleen heeft Olli last van nachtelijke angsten waarmee hij ons uit de slaap houdt. Hij wordt wakker, is gedesoriënteerd en begint te spoken (aan deuren te krabben, en ga zo maar door, dingen die hij niet mag omdat hij nogal sterke voeten en scherpe nagels heeft). Ik slaap dus op de bank met de riem om mijn buik en ’s nachts luisteren we naar de radio. Lezen kan ik niet rond die tijd. Overdag lees ik wel en ik wil jullie allemaal de laatste twee boeken van Nicolien Mizee aanraden. Die bestaan uit faxen aan Ger en gaan over het leven en hoe de mensen zijn, en hoe dat allemaal werkt moet je zelf maar lezen. Ik wacht met smart op het volgende deel. Ik accepteer het slechte slapen maar, op een gegeven moment valt hij steeds wel weer in slaap. Misschien helpt het met uitrusten; ik schrijf wel, maar losser. Dat zal wel ergens goed voor zijn.
Verder overweeg ik opnieuw een koffiezetapparaat aan te schaffen. Ik zet al jaren koffie met een filter op een kopje en dat werkt prima, maar sommige apparaten bieden troost of tenminste gezelligheid. De broodrooster bijvoorbeeld (observatie: broodroosters warmen op na de eerste twee boterhammen, de daaropvolgende gaan altijd harder – hier hoor je nooit iemand over), en zo’n koffiezetapparaat ook. Ik had er ooit een, maar die ging stuk, en ik accepteer dat vaak gewoon. Zo douche ik ook al jaren met een tuinslang. Na drie gebroken douchekoppen (door de vorm van de douche vallen ze vaak) heb ik de laatste niet meer vervangen. Met de slang gaat het ook. En een douche heeft weinig troostends, het douchen misschien wel, maar de douche zelf niet.
Verder zag ik hier een grijskopspecht, die ik niet eerder aanschouwde, en natuurlijk alle bekende kleine tuinvogels. De eerste ochtend zagen we vossen en in de verte iemand die een hert kon zijn (zoiets gaat altijd snel dus ik weet het niet zeker).
Vanochtend nam Doris het zandpad terwijl Olli en ik over het fietspad liepen. Ze keek steeds of we er nog waren en rende dan een stuk vooruit, opgewonden dat ze zomaar aan de andere kant van de drooggevallen sloot liep, een beetje wild, een beetje stout. Ze kwam twee keer heel hard kwispelend weer naar ons toe, dat is toch hoe het uiteindelijk moet zijn, naast elkaar.

 

 

4 juli

Olli verdroomt de tijd

 

 

3 juli

Ik droomde ook over een vliegende teek die op mijn wang landde en zich in mijn huid boorde toen ik sliep

Vannacht droomde ik over de waarheid. Niet als een abstract eindpunt van een zoektocht maar als iets concreets, als materie. Ik vertelde iemand erover, legde uit dat ik me ermee bezig hield, en deze boodschap werd met een zeker ontzag ontvangen. Het was een ouder iemand, het was wel duidelijk dat dit soort dingen vroeger in hoger aanzien stonden dan nu.

 

 

2 juli

Dwingeler Veld

 

 

1 juli

Zich wapenend

Armando is overleden. Ik vind dat heel jammer. Nu zal ik hem nooit ergens tegenkomen en een klein gesprekje voeren, en dat had ik graag gedaan (gewoon op straat bedoel ik, niet in een museum of zo). Her en der wordt zijn werk gelijkgesteld aan de Tweede Wereldoorlog maar dat doet het tekort (de oorlog is maar een lens). Het gaat meer dan over geweld of het kwaad over de absurditeit van alles, over hoe slechtheid en schuld zich terloops aandienen, nooit zwart-wit zijn en hoe mensen dat nooit zijn, in tegenstelling tot zijn zwart-witte landschappen. (De natuur is bij Armando altijd naast hard een bron van troost, ook juist in die onverschilligheid en zo is het dus: de wereld (en alles en iedereen erin) zorgt niet voor je maar je kunt je er evengoed door gekoesterd weten. Dat heeft te maken met schoonheid.) Over hoe het enige wat je tegen de verschrikkelijkheid van alles kunt doen werken is, werk maken bedoel ik, als een soldaat, elke dag, en erom lachen, want er valt altijd veel te lachen, in de dialogen en observaties en al die kleine dingen die zo veelzeggend zijn. Zijn geschreven werk gaat trouwens ook altijd over de taal zelf, dat vreemde schepnet waarin we betekenis proberen te vangen, iets waar we soms, als we geluk hebben (en dat geluk had hij, lees De straat en het struikgewas bijvoorbeeld maar), in slagen.

 

 

30 juni

Namen en status

Bij het verwijzen naar bekende mannen volstaat de achternaam vaak, bij vrouwen niet. Zo noemen eerstejaars studenten vaak braaf alle filosofen bij hun achternaam, maar De Beauvoir is dan ineens 'Simone'. (Ze schrikken dan ook weer braaf als ik ze erop wijs.) Vandaag stond er een artikel over in de krant, waarin wordt uitgelegd hoe het komt en wat de gevolgen ervan zijn. Klik.

 

 

29 juni

Wie gaat er mee

 

 

28 juni

If we could talk to the animals

Eind vorig jaar sprak ik met natuurjournalist Brandon Keim over mijn onderzoek. Hij heeft nu een mooi essay geschreven over kijken en luisteren naar dieren en hun politieke vertegenwoordiging. Je kunt het hier lezen.

 

 

27 juni

Tip

In het Amsterdam Museum is vanaf vandaag een expositie te zien met werk van mijn zusje. Streetwear & identiteit, klik hier voor meer informatie en bezoek dat museum.

 

 

26 juni

Pizzalover

Mijn buurjongen kreeg post met de aanhef 'pizzalover'. Er staan al tijden steigers om het huis - het zou drie weken duren, we zijn nu in de zesde maar de woningstichting reageerde niet op de mail waarin ik vroeg of ze ooit nog weggingen en het is dus maar de vraag of ze ooit nog zullen gaan. Misschien is het moment voorbij. Het moment: dat kader of raam waarin a of b plaats kan vinden. Momenten gaan voorbij en dan zit je weer in de dikke stroom van de tijd, waar je je mond moet houden. Tijd wordt niet voor niets vaak met modder vergeleken. De buurjongen stampt, hij is blond en werkt 's nachts. Wat hij doet ben ik vergeten te vragen. Ik had meer interesse kunnen tonen. De honden slapen. Er komen geen schilders meer op de steigers, er hoeft dus niet geblaft. Ooit woonde er een mannetje hierachter dat vaak boos was. Hij bouwde schepen op het dak met gevonden stukken hout en zeilen van spijkerbroeken met afgeknipte pijpen en bracht me soms een plastic zak met koude pizza. 'Voor de hond.' Hij is verdwenen. Misschien is hij in Italië gebleven, waar hij vandaan kwam, niemand weet het, hij is weer opgegaan in de omgeving. Zijn huis is ontruimd, het schip is afgebroken, de spijkerbroeken zijn weggegooid.