archief
evameijer.nl

 

 

16 januari

Antwoord

De doktersassistente vroeg naar mijn vakgebied. 'Filosofie,' zei ik. Een vlaag milde afschuw trok over haar gezicht.

 

 

16 januari

Motregen

Een jongen stak een paraplu op en hield die boven het hoofd van zijn vriend. 'Het regent niet meer,' zei de vriend bits. Het regende wel, maar dat maakte al niet meer uit.

 

 

15 januari

Trots en voorvertering

De studenten moeten vandaag een parafraseeropdracht inleveren. De eerste zat vanochtend vroeg al in mijn postvak, en de student verwijst daarin naar het boek Pride and Predigest. Een heel vroeg dieetboek? Een sleutelroman over spijsvertering en liefde in de negentiende eeuw? Of over (onmogelijke) liefde tussen koeien? Wie zal het zeggen.

 

 

14 januari

Staring into the sun

 

 

13 januari

Depressieve vissen

Ik las een (al wat ouder) stuk over vissen en depressie. In het stuk wordt onderzoek belicht naar depressie bij vissen (alsof het nieuw is, wat niet waar is: we weten al langer dat vissen depressief kunnen zijn, en niet alleen huisvissen, ook juist vissen die gekweekt worden om als voedsel te dienen voor mensen). De redenering gaat als volgt: vissen kunnen depressief zijn, nee maar, wat interessant, ze lijken meer op mensen dan we dachten, o, dan kunnen we ze mooi gebruiken om onderzoek te doen naar depressie. Terwijl hij zo zou moeten gaan: vissen kunnen depressief zijn, nee maar, wat interessant, ze lijken meer op mensen dan we dachten, wat erg eigenlijk dat ze depressief zijn (een depressie is namelijk verschrikkelijk), laten we ons handelen aanpassen zodat wij ze niet meer depressief maken.

 

 

12 januari

Having it out with melancholy

 

 

11 januari

Honden en pony's

1. Het is vreemd dat ik in de loop van mijn leven totaal gewend ben geraakt aan mijn perspectief als volwassene, dat het nog wel voorstelbaar is dat de dingen eerst groot waren en ik kleiner, maar dat ik het niet meer voor me zie, niet meer weet hoe veel groter mijn moeder was als ze me van school kwam halen, of de tafel of de bank. Ik weet alleen nog dat ik mijn armen om de grote rode kater kon slaan (of is dat een herinnering van een foto?), dat de pony’s waarop ik reed groot waren (dat mijn voet helemaal omhoog moest naar de stijgbeugel), dat ik een heel grote stap moest nemen om in de achterbak van de auto te komen (daar zat ik met mijn zusje en nichtje). Ik weet nog dat mijn zusje klein was, kleiner dan ik. Verder dacht ik vooral vaak dat ik al heel groot was – groter dan mijn zusje dus en vooral heel verstandig, goed in wat ik ondernam.
2. Tijdens een boswandeling in de vakantie nam Doris de benen. Ze had al een tijdje wild heen en weer gerend, en ging nu achter een dier aan - ik zag niet wat haar aandacht trok, misschien was het een haas of fazant. Ik klom op een hoge heuvel en riep het dal in. Mijn stem leek ver te dragen, maar een bocht verder was al bijna niets meer te horen. Ze kwam snel terug, van de andere kant.
3. Mensen denken graag dat honden eeuwig kind blijven, maar ik denk dat Doris eraan toe is af en toe zelf op pad te gaan. Dat is in onze wereld niet mogelijk.
4. Lesgeven in filosofie is eigenlijk alleen gericht op de studenten zelf leren denken, en specifieker: leren lezen en schrijven (nog iets specifieker: de docent helpt ze idealiter zichzelf dat te leren). Mensen denken dat ze al goed kunnen denken omdat ze het vaak doen, hetzelfde geldt voor lezen en in mindere mate schrijven. Maar structuur aanbrengen in dat denken en in het benaderen van de gedachten van anderen kun je trainen. Ergens in haar autobiografie schrijft Simone de Beauvoir dat ze na haar dertigste eigenlijk weinig geleerd heeft. Dat staat haaks op mijn ervaring: als je blijft lezen en schrijven blijf je bijleren (en ik ben op mijn achtentwintigste pas weer filosofie gaan studeren). Eerst gaat het er vooral om de vaardigheid onder de knie te krijgen, daarna kun je pas kennis verwerven (maar je blijft beter leren lezen - tenminste, dat is tot nu toe mijn ervaring).
5. De dingen die je met aandacht doet blijven bij je.
6. Dat kun je leren van onder andere honden en pony's.

 

 

10 januari

Het ziekbed

 

 

9 januari

Multiple choice

a) iemand van wie je heel veel houdt vertrekt voor een bepaalde tijd
b) iemand van wie je heel veel houdt vertrekt, je weet niet voor hoe lang, maar wel dat diegene terug zal keren
c) iemand van wie je heel veel houdt vertrekt en je weet niet of diegene terug zal keren
d) degene van wie je heel veel houdt vertrekt

 

 

8 januari

Oorschaaltjes

 

 

7 januari

Cirkelen

1. Bij de kringloop in Ronse kochten we dvd’s. De jongen die me hielp probeerde Nederlands te praten en ik Frans. Hij was duidelijk met een of ander reïntegratietraject bezig en deed zijn best – hij had de oprecht vriendelijke uitdrukking op zijn gezicht van iemand in die eindelijk in een beschermde omgeving is en daarop kan vertrouwen. Een van de films die we kochten was Monster, over een prostituee-seriemoordenaar die haar klanten ombrengt en tegelijkertijd eindelijk een relatie krijgt. Het is best een mooie film, en erg treurig – wanneer ze na de eerste moord (uit noodweer) probeert ander werk te vinden is goed te zien hoe lastig het is om uit het vak te stappen, zeker voor mensen die geen sociaal vangnet hebben. Gelukkig is er een film over haar leven gemaakt, anders was het helemaal verdwenen (waren haar pogingen er wat van te maken verdwenen, was ze gereduceerd tot de moorden, de sensatie/het onbegrijpelijke, datgene waar we ons niet echt druk om hoeven te maken).
2. In het landschap waar we waren, in de heuvels, lagen resten uit allerlei andere levens – een fletsgele badmuts langs het pad, een muur die ooit samen met andere muren een dak droeg, boomstronken, kapelletjes met verroestte tralies. Hier in de stad liggen dezelfde resten, maar meer verbogen, veel wordt weggeveegd.
3. Vergaan is niet erg en iedereen die verdwijnt blijft, de sporen blijven, maar toch stemt deze tijd (tussen oud en nieuw en mijn verjaardag) me altijd wat melancholisch – er is weer een jaar voorbij, weer een cirkel bijna rond. Het is geen echte cirkel, dat is maar een woord om aan te geven dat er dingen zijn die terugkeren (als die er niet waren zou er ook niks kunnen verdwijnen).
4. Eiken worden vaak pas na een eeuw geslachtsrijp. We begrijpen dingen en wezens die veel langzamer of sneller gaan dan wij niet zo goed.
5. Vanochtend zag ik een boom waar het licht op scheen, die licht leek te geven, achter een donkere boom. Ik wilde er een foto van maken maar mijn batterij ging uit door de kou. Het beeld is nu een herinnering (die iets langzamer vervaagt dan hij normaal zou doen omdat ik erover schrijf). Het was koud en mooi in het bos, vriezig, met blauwe luchten en een recordaantal hardlopers (veelal op leeftijd) die rondjes draafden.
6. Het licht kiest jou dus uit, en jij kunt het aan anderen laten zien.
7. Vanmiddag aten we taart en hamburgers die niet van dieren gemaakt zijn. Op de heenweg had ik (een harde felle) wind tegen, op de terugweg ging het niet veel sneller. Ik kreeg onder andere een dweil op een stok, een deurmat en een boekje om de bladeren van bomen te leren herkennen.

 

 

6 januari

Je fluwelen ziel

 

 

5 januari

Het verschil tussen alles en niets is waarschijnlijk net zo groot als het verschil tussen iets en niets (het verschil tussen alles en iets lijkt af te hangen van het iets in kwestie maar ik denk niet dat dat zo is).

 

 

4 januari

Wafels

Uit de heg steken lange takken, snel gegroeid, alsof de heg niet leert dat zoiets afgestraft wordt. Het waait hard, de honden aarzelden toen ik de voordeur opendeed voor het eerste rondje in het donker: wind en regen kwamen ons met overmatig enthousiasme tegemoet en ze wilden eigenlijk het liefst weer terug naar binnen. Ik hoorde het in bed al – ruis en geraas om het huis, geklop van de luiken, het gesis van de wind door de bladeren. (De honden slaan er niet meer op aan, nog wel op de muizen die onder de drempels aan de tuinkant van het huis wonen.) Gisteravond gingen we op bezoek bij een vrouw aan de overkant van het dal, die we afgelopen zomer leerden kennen. Ze woont op een oude boerderij met mooie stenen vloeren en heeft schapen en kippen. Ze maakte frietjes voor ons, met sla (overdag had ze wafels gebakken, die stonden op borden op een lange tafel, voor de boekhouder van haar broer, die neemt hij met nieuwjaar altijd mee om hem gunstig te stemmen). Ze vertelde dat de mensen in het dorp niet van vreemden houden (en zeker niet van Nederlanders) maar dat de Nederlanders verderop een buurtbarbecue gaan organiseren. Ze wonen er al veertien jaar. Ze vertelde over haar broer en zus, dat ze voor haar moeder die depressief was had moeten zorgen en dat ze vroeger stewardess had willen worden maar in plaats daarvan bij een bank gewerkt heeft (ze liet foto's zien van een vrouw die een ander leek), haar vader stierf al jong. Op de houtkachel lagen halve mandarijntjes, ik rook ze niet. We dronken champagne en spraken over oliebollen, die kennen ze hier niet, maar vroeger had ze een vriend in Goes, dat ging uit omdat hij zo op zijn zelfstandigheid gesteld was, dus zij kent ze wel. Toen we naar huis reden waaide het al, de honden waren heel blij om ons te zien, ze waren hier niet eerder zo lang alleen geweest. Onze kleren roken de volgende dag nog sterk naar frituur.

 

 

3 januari

Vroeger dachten ze dat de gierzwaluwen in de modder naast de rivier overwinterden

 

 

2 januari

Je bonten ziel, of moet ik zeggen fluwelen?

 

 

1 januari

De achtergrond waartegen het nieuwe kan gebeuren

De eerste laag bestaat uit de dagelijkse gebeurtenissen. De tweede is de persoonlijke geschiedenis waarop die berust en aan de hand waarvan hij geïnterpreteerd wordt (ons verleden, onze lichamen, die van onze ouders en voorouders). De derde de algemene geschiedenis, van de woorden die hun betekenis al hadden voor wij ze gebruikten, de jaartellingen en de machines die we gebruiken tot de vorm van het landschap. De vierde is het onzegbare, de verwondering, en dat er überhaupt dingen zijn.

 

 

1 januari

Gelukkig nieuwjaar lieve lezers

 

 

31 december

De wandeling

We begonnen op een besneeuwde berg, daalden af en liepen rondje na rondje om de plas, langs de rivier, het meer, we renden de heuvels op en af, liepen over bospaden, fietspaden, plassen door, het park door (en nog eens, en nog), het natte gras, de natuur volgde ons met iedere stap (werd groen, opende en sloot: liet los en trok zich terug), we keken uit over het dal, de weilanden, het duin, de vlakte, we liepen langzamer door de grijze straten (steeds die straten) dan anders, gingen naar buiten toen de sneeuw viel die de stad helemaal opnieuw liet zien en daarmee toonde dat er zoiets is als het nieuwe: we hebben dit jaar de zee niet gezien, maar we zijn niet alleen gemaakt van water.

 

 

30 december

Landkaart II

 

 

30 december

Landkaart

Je bent nooit eigenaar van de woorden die je gebruikt. Ze kregen hun betekenis niet van jou, maar lang geleden al, en niet van een persoon, maar in het gebruik. Er zijn altijd genoeg woorden, iedereen kan ze tegelijk gebruiken, je hoeft ze na afloop niet in te leveren. En die woorden vormen jou ook: niet alleen wat je zegt of hoe je je kunt uitdrukken, ook hoe je jezelf begrijpt. Ze geven de ruimte aan waarin je over jezelf kunt denken en de ruimte van het onzegbare. De grenzen daarvan verschuiven en vervagen, zoals landschappen. Landschappen vormen ons trouwens ook. We hebben spieren om bergen te beklimmen en voor het vlakke land, een geheugen dat de rivier kan volgen, onze monden zijn gevormd naar de klanken die we maken. Woorden verwijzen ook niet per se naar een bestaande werkelijkheid, ze helpen jou die in kaart te brengen en te begrijpen. Dit wil natuurlijk allemaal niet zeggen dat jij niet de enige bent die kan zeggen wat jij moet zeggen en ook niet dat je woorden niet opnieuw kunt gebruiken.

 

 

29 december

Winter

NRC Handelsblad vroeg 20 schrijvers naar het boek dat volgens hen 2017 het best ving. Voor mij was dat Winter van Ali Smith. Waarom lees je hier.

 

 

28 december

België

Ik ben de komende anderhalve week ergens waar geen internet is maar wel veel bomen staan. Na afloop lezen jullie hier hoe het was. Veel plezier met oud en nieuw (help de dieren, zeker de in het wild levende hebben het zwaar) en tot in het nieuwe jaar!

 

 

27 december

Lijstjes

De beste drie boeken die ik dit jaar las, las ik na elkaar toen de ontsteking aan mijn evenwichtsorgaan op zijn ergst was: Klont van Maxim Februari (die ik meer als existentiële roman las dan als maatschappijkritische aanklacht), Harnas van Hansaplast van Charlotte Mutsaers (een ontroerende zoektocht en een dubbelportret van de schrijver en haar broer) en Winter van Ali Smith (waarom ik dat het beste boek vind kun je hierboven lezen). Ik vond The white book van Han Kang ook mooi maar erg treurig.
Goede films waren: mother!, Get out, A quiet passion (en uit eerdere jaren A single man en Fargo, die ik voor het eerst helemaal zag). Kedi, The square en The killing of a sacred deer vielen nogal tegen. De beste documentaire die ik zag was I am not your negro, over James Baldwin.
De mooiste kunst die ik zag waren de poëtische jungletekeningen van Abel Rodríguez in Kassel - ik weet niet precies waarom die me zo zijn bijgebleven. De mooiste tentoonstelling zag ik in Wiels in Brussel, Het onzichtbare museum. De beste film die ik in een museum zag is van Melanie Bonajo, Progress vs Sunsets.
De beste voorstelling was Zohre, een Afghaans Nederlandse soap van Marjolijn van Heemstra - ik heb weinig theater gezien dit jaar.
De beste filosofieboeken die ik las waren Aphro-Ism van Aph en Syl Ko en Beasts of Burden van Sunaura Taylor.
De beste dag was de dag waarop ik promoveerde.
De beste ontdekking: met de metro naar de Gaasperplas. En dat het zo makkelijk en lekker is om zelf pitabroodjes te maken.
De beste nieuwe muziek die ik hoorde was van Julie Byrne. De nieuwe plaat van Björk is ook mooi, en die van Spinvis ook.
De beste mens is natuurlijk mijn geliefde, maar mijn studenten (eerstejaars praktische filosofie) hebben een goede tweede plaats verdiend. Ze waren heel betrokken (maatschappelijk en filosofisch), slim, bereid om te leren en te discussiëren (met argumenten), op de hoogte van discussies binnen feminisme en antiracisme, en ga zo maar door. Het waren echt de fijnste groepen in jaren.
De honden van het jaar zijn Olli en Doris Meijer.
Op naar 2018.

 

 

26 december

Kindekes

 

 

25 december

Kerstochtend

We waren door een vioolspelende vriendin van L uitgenodigd voor een kerstconcert in Utrecht. Het concert bleek een kerkdienst in de kapel van een verzorgingstehuis te zijn, met flink wat negentigplussers in de zaal. De rollatoren stonden in het gangetje voor de kapel in rijen geparkeerd. 'Afschuwelijk,' riep een mevrouw voorin hartgrondig na het laatste intermezzo van het trio (eerder zei ze 'ze moeten het nog leren' en ze riep ook een paar keer hartgrondig 'verschrikkelijk' en 'genoeg'). Een paar stoelen verderop zei een meneer in een rolstoel ergens halverwege 'niets van te verstaan' toen de predikant sprak, terwijl dat toch heel luid en duidelijk te horen was. Het was een fijn gezelschap om kerst mee te vieren en samen mee te zingen. Na afloop was er slappe koffie, de koekjes sloegen we af.

 

 

24 december

Steunzolen en lucifers

De buurman stond voor me in de rij bij de supermarkt. Hij kocht steunzolen en lucifers. Nu is hij helemaal klaar voor de kerst.

 

 

23 december

Swieber

Tot september werkte ik een jaar als vrijwilliger bij de Stichting Amsterdamse Zwerfkatten. Hoewel ik niet meer eens per week de telefoon op kan nemen, doe ik nog wel losse klusjes voor ze. Zo werd ik gevraagd om de laatste editie van hun tijdschrift, de Swieber, te redigeren. Het eindresultaat mag er wezen, en is leuk genoeg ook online te lezen, voor het ouderwetse feelgood kerstgevoel. Zie hier. Als je het werk van de SAZ waardeert kun je na het lezen via hun site natuurlijk altijd een donatie doen.

 

 

22 december

Eksters

Gisteravond hadden de studenten een zaaltentamen in het IWO-gebouw, vlakbij het AMC. Na afloop liepen we via de parkeerplaats terug naar het weggetje naar de metro. De bomen op de parkeerplaats werden uitgelicht door straatlantaarns, het licht tekende witte kringen in de mist. In de bomen sliepen eksters, zachte bolletjes met witte buiken, alleen te zien als je wat langer keek.

 

 

21 december

Winterwende

 

 

20 december

Kerstfeest zonder leed

Voor mensen is kerst vaak een gezellige tijd, voor andere dieren helaas meestal niet - Nederlanders eten met Kerst samen 2,7 miljoen niet-menselijke dieren, die daarvoor voor het overgrote deel ernstig geleden hebben. Gelukkig zijn er genoeg opties voor een kerstmaaltijd zonder geweld. Via facebook zag ik bijvoorbeeld deze maaltijd van Lisette Kreischer langskomen, op de website van de veganchallenge staan veel simpele gerechten, en zoals altijd is google sowieso je vriend. Wat je dan ook lekker vindt: er zijn genoeg mogelijkheden het vegan na te maken.

 

 

19 december

Het moment waarop alles nog mogelijk is

 

 

18 december

Vorst

Ik lees over burgerlijke schemering, sneeuwmist, zeemist, vorst- en ijsdagen; ik hoop dat de korte dagen nog lang duren en ik hoop op kou.

 

 

17 december

Why, tell me why

 

 

16 december

Still

Nog, alsnog, kalm, kalmeren, geruststellen, sussen, bedaard, onbeweeglijk, echter, maar, roerloos, toch, tot stilstand komen, stilstaand beeld, stillen, stil.

 

 

15 december

 

 

14 december

De anatomie van een bouwvakker

Uit stadsblad De Echo van deze week.

 

 

13 december

Ploegen

Ik voel me alsof ik uit een ver verleden kom (minstens de Middeleeuwen). Ik kan twee mogelijke oorzaken bedenken: ik sliep niet goed vannacht, en ik was niet alleen in de plaats waar ik opgroeide, ik schreef er ook over. Schrijven is de werkelijkheid verdubbelen. Hoe het voelt om uit een ver verleden te komen? Zwaar, alsof je door de modder ploegt, of door dikke sneeuw hardloopt, maar ook tevreden (voortgang, meer dan vooruitgang). En alsof het wezen dat ik ben allang bestond voor ik er was, in de moleculen waar die modder van gemaakt is, en de aarde waarop we lopen, de lucht die we inademen, al dat gerecyclede spul. Bewegende materie, prutsneeuw, een slapende vlinder op een zolderraam, een trein.

 

 

12 december

IJsbloemen



 

 

11 december

Neutrale taal

Samen met Alma Mathijsen schreef ik een opiniestuk over het gebruik van het woord wit versus blank. Het is hier te lezen.

 

 

10 december

Het is ook zo'n mooi woord, sneeuw.

 

 

10 december

Trots

In het park vertelde een vrouw me heel trots dat het hoofd van haar bulterriër doorgroeit tot hij tweeënhalf is.

 

 

9 december

Dialoog

Vrouw tegen man 'niet echt of echt niet?' Stilte. Man: 'Echt niet.'

 

 

8 december

Over kinderen en gender

Finland is het enige land ter wereld waar vaders meer tijd doorbrengen met hun kinderen dan moeders. Dat heeft een aantal oorzaken: vaders krijgen twee maanden kinderverlof (moeders vier) en daarna kunnen ze tot het kind drie jaar is thuisblijven, dan krijgen ze 450 euro per maand. Ook is de kinderopvang goed geregeld en staan sociale waarden hoog in het vaandel. Het belangrijkste is dat er vanuit het kind gedacht wordt, en niet vanuit de ouders. In de Guardian staat een uitgebreid artikel hierover, dat kun je hier lezen.
Deels gerelateerd zijn er in Zweden al een tijd genderneutrale kinderdagverblijven. Daar worden de kinderen niet aangesproken als jongens of als meisjes, met alle verwachtingen die daarbij horen, maar allemaal gelijk behandeld - iedereen mag met poppen spelen of met modder, jurkjes of broekjes dragen, en wild of stil zijn. Eerste studies laten zien dat het een positief effect heeft op de ontwikkeling van deze kinderen. Meer lees je hier.

 

 

7 december

 

 

6 december

Mensen als spinnen als wevers

Ik las over Ñandutí, traditioneel kant uit Paraguay. De naam betekent spinnenweb in het Guaraní, de officiële/inheemse taal in Paraguay. Het zijn bonte bloemachtige werkjes, zie bijvoorbeeld hier.

 

 

5 december

Opgevangen worden door de aarde

Ik droomde dat ik bovenin een heel hoog oud gebouw door een vloer zakte en naar beneden viel. Het vallen was als zweven (ik droom ook wel eens dat ik vlieg), met toenemende snelheid naar beneden, vooral een prettige sensatie. Het raken van de grond deed helemaal geen pijn en ik dacht: dit moet ik onthouden voor als ik weer wakker ben en dan moet ik het alle mensen vertellen. Vallen doet geen pijn, het is zelfs een fijn gevoel, maak je daar dus geen zorgen over.

 

 

4 december

IJburg

 

 

3 december

Eenden

Vrijdag deed ik onderweg van de UvA naar huis boodschappen bij de Lidl. Achterin de winkel staan diepvrieskasten, die al gevuld zijn met kerstdelicatessen. Bovenin lag een hele rij eendenborsten. In die eendenborstjes klopten ooit eendenhartjes en die hartjes kloppen nu niet meer. Thuis gaf ik de honden wat extra kusjes, dit is blijkbaar hoe het gaat, buiten was het koud en stil, heel mooi eigenlijk.

 

 

2 december

Oorlogsvogels

Het laatste verhaal dat de Britse schrijver Saki schreef voor hij in de Eerste Wereldoorlog aan het front stierf, gaat over vogels in de oorlog. Het heet Birds on the western front en je kunt het hier lezen.

 

 

1 december

LS

Op twitter zag ik een mooie afbeelding van kraaien langskomen, van ene Lisbet Schulz (zie hier). Op zoek naar meer werk van haar, ontdekte ik dat niemand eigenlijk precies weet wie ze is. Waarschijnlijk is ze de schilder Elisabeth Sarah von Schulz, maar zekerheid is er niet. Zo kun je best verdwijnen in de geschiedenis, tot iemand je weer opduikelt, maar dat kan heel lang duren.

 

 

30 november

De echte bomenknuffelaars

De term bomenknuffelaar heeft een soft-spirituele betekenis gekregen. De eerste bomenknuffelaars waren echter Indiase activisten, die bijna driehonderd jaar geleden bomen omarmden om te zorgen dat ze niet gekapt werden, en daarbij werden gedood door landontwikkelaars. Lees hier het hele verhaal.

 

 

29 november

The sky is the limit op de UvA

 

 

28 november

Donzig

In Trouw stond vandaag een stuk over dons, waar ik aan meewerkte. Je kunt het hier gratis lezen. Helaas wordt niet genoemd dat het eendendons van de 'biologische' fabrikant uit de reguliere industrie komt - op hun stite staat een foto van de buitenkant van de schuur, zonder eenden, dat zegt eigenlijk alles.

 

 

27 november

Het berechten van dieren

Verschillende mensen stuurden me een link naar een radio-uitzending over dierenrechtszaken in de Middeleeuwen (een item bij OVT van de VPRO, hier te luisteren). Er is een standaardwerk over die rechtszaken, het boek The criminal prosecution and capital punishment of animals van Edward Evans, hier te lezen. Er staan een aantal grappige verhalen in, zoals dat de ratten in een bepaalde periode per brief werden verzocht ergens anders te gaan wonen, maar het is toch ook weer vrij treurig, omdat de dieren zoals elders in de geschiedenis vaak het onderspit delven.

 

 

26 november

Het geluk van allebei

Waarom kiezen als je bloesems en gele blaadjes tegelijk kunt hebben?

 

 

25 november

Het idee is dat je elkaar ook/juist zonder woorden begrijpt

1. In Japan speelt stilte, of chinmoku, een belangrijke rol in de communicatie – de ruimte tussen de woorden, voor het antwoord, die niet betekent dat je niets te zeggen hebt, die juist iets zegt.
2. Raven slapen in groepen en spreken ’s ochtends met elkaar af waar ze de volgende avond gaan slapen. Onderzoekers weten niet hoe ze dat doen, het kan een heel nieuwe plek zijn, hoe ze dan de coördinaten doorgeven.
3. Stilte betekent niet afwezigheid, het wijst een ander soort aanwezigheid aan.
4. Als de mensen weg zijn of slapen komen de vossen weer tevoorschijn, waait de wind heel zacht door het gras, roepen de uilen in de verte. Als de mensen weg zijn of slapen ademt de stad gewoon door – de straat glinstert, als je er dichterbij zou zijn, zou je hem kunnen horen fluisteren.
5. De vraag of het onder water stiller is.
6. De vraag of je dingen kunt weten zonder ze te weten.
7. (Vul zelf in.)

 

 

24 november

Goede kwaliteit

Het vogelhuis krijgt goede recensies op bol.com.

 

 

23 november

600 volt

 

 

22 november

A different kind of sadness

Een kraai eet roze bloesems uit een boompje aan de kade dat per ongeluk al is gaan bloeien.

 

 

21 november

2017 in actie

Gisteren zag ik een Deliveroo-bezorger op een OV-fiets.

 

 

20 november

Feestelijkheden

Peter Singer plaatste een filmpje over kalkoenen op twitter om mensen te laten zien waar hun thanksgiving diner vandaan komt. Hij kreeg dezelfde reacties als mensen die terecht wilden protesteren tegen zwarte piet tijdens de intocht: waarom nu, je verpest een feest, dit is niet het goede moment. Maar dit is precies het goede moment. Nu komen de racistische karikaturen tevoorschijn, worden de koloniale patronen gevierd (dit geldt ook voor thanksgiving), de dieren gedood. Voor degenen die getroffen worden is het geen feest. Het is echt best simpel. Luister naar hen, leer van hun perspectief.
Hier kun je trouwens naar kalkoenen luisteren.

 

 

19 november

Leuk haar

 

 

18 november

Van mij voor jou

Al die onzichtbare lijnen - je stem die door de lucht in iemands telefoon terecht komt, woorden die geschreven door de een op het scherm van de ander verschijnen, instant, waarna de ander een antwoord geeft (een antwoord: een vogel die in het bos een andere vogel roept en dat die vogel dan terug roept). En dan zijn er natuurlijk woorden die door de tijd reizen via boeken en geheugens, zich in andere woorden vasthaken, zachtjes door- en door- en doorzingen (seconden, dagen, eeuwen), en de woorden die we gebruiken om onzichtbare lijnen zichtbaar te maken: ik hou van jou, ik ben blij dat je hier bent.

 

 

17 november

Vandaag is Olli vier jaar in Nederland

Hier vind je een fotoserie van zijn achterhoofdje.

 

 

17 november

Verbasterde spruitjesstamppot

Mijn verkering maakte spruitjesstamppot voor me en dat is wel een aanrader. Het gaat ongeveer zo: de spruitjes schoonmaken en in kleine stukjes roerbakken met ui, knoflook en evt vega-gehakt, aardappelpuree maken met een appels erdoor (de appels dus met de aardappels koken en meestampen met wat ongezoete sojamelk of wat je daarvoor dan ook gebruikt), de boel mengen, evt walnoten erdoor en edelgistvlokken erover.

 

 

16 november

Twintig jaar

Vandaag is mijn tante twintig jaar dood. Die zin lijkt misschien het begin van een verhaal over bezinning en reflectie en hoop, maar alle nieuwe gebeurtenissen blijven het verleden veranderen en degene die dood is beweegt ook gewoon mee in dat verhaal. Zonder nog wat te kunnen veranderen, dat wel, en dat maakt natuurlijk alles uit. Het wordt niet harmonieus, bedoel ik, hooguit vervagen de contouren, eerst van het missen, dan van degene die gemist wordt.
Ik schrijf hier vandaag niet over omdat ik er iets nieuws over wil zeggen, want daar heb ik geen tijd voor en mijn evenwichtsorgaan knoeit met de woorden, maar omdat ik er stil bij wil staan. Stil staan kan van alles inhouden: aandacht besteden aan dat tegenover je (zichtbaar of onzichtbaar), zien dat alles om je heen beweegt, begrijpen dat alles tijdelijk is. Of, zoals nu, iemand eer bewijzen door diegene even aan te wijzen.
Ik ben terwijl ik dit schrijf onderweg en het mist. Het mist nu erger dan vanochtend, de toppen van de bomen worden omvat door het witte. Alles en iedereen verdwijnt erin, en dat is altijd een goede metafoor, iets om je aan over te geven ook (gewoon even in de mist verdwijnen). Dat heb ik in ieder geval geleerd in de afgelopen twintig jaar, dat het af en toe goed is om je aan de wereld over te geven (soms kan het ook niet anders). Dat het af en toe goed is ook, en dat het, dat.

 

 

15 november

Lange duinen

 

 

14 november

Hondenbaas

In de tram raak ik in gesprek met een Franse zakenman, stuurse look, borstelig haar, hij doet vast iets offshore-achtigs. Hij vertelt over zijn Jack Russell. 'He is fourteen years old. He has taught me for fourteen years.'

 

 

13 november

Wel/niet/wel II

1. In de steeg lopen een jongen en een meisje hand in hand. Ze zijn ruim volwassen maar nog jong genoeg om jong te kunnen noemen. Ze lopen heel langzaam. 'Ik weet dat nog niet helemaal,' zegt de jongen. 'Wat ik van een relatie verwacht. Ik moet daarover nadenken. Wat voor relatie ik eigenlijk wil.' Het meisje luistert. Ik blijf achter ze lopen om ze zo lang mogelijk te kunnen afluisteren en denk heel hard 'ren weg!' tegen het meisje, maar dat zal ze toch niet doen, of pas als het gedoe al veel te lang voortgeëmmerd heeft.
2. Op het pad staan twee kinderen, grote kinderen, pubers, vierde klas middelbare school ongeveer. Ze hebben allebei een bloempotkapsel en houden elkaars handen vast. Ze staan recht tegenover elkaar alsof het een spel is maar het is geen spel, het meisje heeft een rood gezicht, betraand. De blik van de jongen hoef ik niet te zien, ik zie het effect ervan op haar.
3. De vrouw van verderop in de straat, die vorig jaar een hersenbloeding heeft gehad, woont niet meer thuis. Haar man nog wel. Ik zie hem nooit meer met hun hondje, misschien is ze bij vrienden, ik neem me voor het te vragen als ik hem weer zie.

 

 

12 november

Ondertussen in Londen

Met dank aan Sonja Schulte.

 

 

11 november

Stad versus land

Stadskoolmezen zingen hoger dan hun soortgenoten buiten de stad om boven het kabaal uit te kunnen komen. De vleugels van klifzwaluwen die in stedelijke omgevingen broeden zijn korter dan die van hun soortgenoten in de natuur, omdat ze zo sneller kunnen opstijgen en bijsturen om auto’s te ontwijken. Ik las ook dat het brein van taxichauffeurs door het vele navigeren door de stad verandert. De hoeveelheid grijze stof in de hippocampus, het deel van de hersenen dat betrokken is bij navigatie en geheugen, neemt toe als ze langer hun beroep uitoefenen. En als twee taxichauffeurs een kind krijgen, geven ze dat door.

 

 

10 november

Verdrietig nieuws

 

 

9 november

Wel/niet/wel

1. Op de kade, niet ver van het bootje hieronder, schepte een meisje water uit een roeiboot. Het was de eerste echt koude ochtend en ze droeg een lila trainingsjack op een dunne zwarte broek. Ze was te mager. Ze leek op iemand die ik een jaar of twintig voor het laatst zag, vooral in haar houding, die van een danser (modern, niet klassiek). Ik kon haar gezicht niet zien, probeerde stiekem te kijken, wist best dat dit niet dezelfde persoon was omdat ze nu jonger was dan degene op wie ze leek was dan toen ik haar voor het laatst zag. Ik overwoog haar naam te roepen, voor de zekerheid, twijfelde, zag dat het haar echt niet was, en liep door. Het was geen ontmoeting maar toch een soort nabijheid, van vroeger, niet van de mens in kwestie.
2. Ik doe tegenwoordig fietslampjes uit als ze per ongeluk nog aan staan. Vaak zeg ik er iets bij, om aan te geven dat ik de fiets niet wil stelen. 'Zo, die is weer uit.' Of zoiets. Ik twijfel er steeds even over, doe het dan toch maar wel.
3. Iemand zei me ooit, troostend, dat onder alle bladeren die bijna vallen al knoppen zitten.
4. Ik, tegen mijn studenten (best vaak): 'Je mag dat natuurlijk denken.'

 

 

8 november

Bootje dat eigenlijk kade wil zijn

 

 

7 november

Toevallig

De hond van de vrouw van de dierenwinkel (zie 23 oktober) heeft ook een ontsteking aan haar evenwichtsorgaan.

 

 

6 november

Herfstlandschap

 

 

5 november

Geveltuintje

Donderdag moest Olli naar de dierenarts voor een aantal klachten, waaronder het verwijderen van het bultje bij zijn oog (vandaar de kap op de foto). Doris had het geluk om met haar beste vriendin Vera mee te mogen wandelen, dus ik liep eerst met hem een rondje naar de Amstel, en bracht hem toen naar de dierenarts. Toen Doris terugkwam, was Olli weg. Later liepen we hetzelfde rondje dat ik met hem had gelopen, en ergens onderweg, ongeveer halverwege, vond ze zijn plasje (op een hoek, tegen een geveltuintje). Daar snuffelde ze heel lang aan en eigenlijk wilde ze er niet weg. Ze liep daarna de straat in die hij ook gekozen had en zocht hem in ieder portiek. Hij was helemaal nergens te bekennen. Gelukkig kwam hij later weer terug, kreunend van de narcose, en kwam het gewoon weer goed.

 

 

4 november

De ochtend bracht zacht licht, draaide als een wenteltrap omhoog, naar de zon

Wegens het digitaliseren van De Revisor is mijn verhaal Een dag (2012) nu online te lezen. En wel hier.

 

 

3 november

Kap

 

 

2 november

Het draaien van het donker

De nacht was droevig. Alle dromen waren omgeven door de wetenschap dat alles wat er is voorbij gaat en de dromers van die dromen tot ver in de toekomst zal passeren. Ongeacht het aantal boeken dat ze schrijven, de kinderen die ze groot zullen brengen, de offers die ze brengen, hoeveel bomen ze planten, of wat voor toekomstgerichte activiteiten ze dan ook zullen ondernemen. Een nacht is maar een nacht natuurlijk en het daglicht bracht een vaag soort optimisme mee: de blaadjes vallen in prachtige kleuren, kom op, het koffiezetapparaat staat klaar. Zoals jullie weten schuift de nacht door over de wereld, of draait de wereld van nacht naar nacht, en zo kroop alles door, als een bewijs waar niemand om gevraagd had, een zacht liedje dat niet uit je hoofd wil.

 

 

1 november

Berk

Het licht is deze tijd van het jaar rond de schemering altijd zo sprookjesachtig en spookachtig - deze foto is van voor de schemer, maar het gevoel zit er al in: een aankondiging van een winter, en de dingen die onzichtbaar moeten blijven zijn bijna te zien.