archief
evameijer.nl

 

 

 

21 november

2017 in actie

Gisteren zag ik een Deliveroo-bezorger op een OV-fiets.

 

 

21 november

Alles wat we weten

 

 

20 november

Feestelijkheden

Peter Singer plaatste een filmpje over kalkoenen op twitter om mensen te laten zien waar hun thanksgiving diner vandaan komt. Hij kreeg dezelfde reacties als mensen die terecht wilden protesteren tegen zwarte piet tijdens de intocht: waarom nu, je verpest een feest, dit is niet het goede moment. Maar dit is precies het goede moment. Nu komen de racistische karikaturen tevoorschijn, worden de koloniale patronen gevierd (dit geldt ook voor thanksgiving), de dieren gedood. Voor degenen die getroffen worden is het geen feest. Het is echt best simpel. Luister naar hen, leer van hun perspectief.
Hier kun je trouwens naar kalkoenen luisteren.

 

 

19 november

Leuk haar

 

 

18 november

Van mij voor jou

Al die onzichtbare lijnen - je stem die door de lucht in iemands telefoon terecht komt, woorden die geschreven door de een op het scherm van de ander verschijnen, instant, waarna de ander een antwoord geeft (een antwoord: een vogel die in het bos een andere vogel roept en dat die vogel dan terug roept). En dan zijn er natuurlijk woorden die door de tijd reizen via boeken en geheugens, zich in andere woorden vasthaken, zachtjes door- en door- en doorzingen (seconden, dagen, eeuwen), en de woorden die we gebruiken om onzichtbare lijnen zichtbaar te maken: ik hou van jou, ik ben blij dat je hier bent.

 

 

17 november

Vandaag is Olli vier jaar in Nederland

Hier vind je een fotoserie van zijn achterhoofdje.

 

 

17 november

Verbasterde spruitjesstamppot

Mijn verkering maakte spruitjesstamppot voor me en dat is wel een aanrader. Het gaat ongeveer zo: de spruitjes schoonmaken en in kleine stukjes roerbakken met ui, knoflook en evt vega-gehakt, aardappelpuree maken met een appels erdoor (de appels dus met de aardappels koken en meestampen met wat ongezoete sojamelk of wat je daarvoor dan ook gebruikt), de boel mengen, evt walnoten erdoor en edelgistvlokken erover.

 

 

16 november

Twintig jaar

Vandaag is mijn tante twintig jaar dood. Die zin lijkt misschien het begin van een verhaal over bezinning en reflectie en hoop, maar alle nieuwe gebeurtenissen blijven het verleden veranderen en degene die dood is beweegt ook gewoon mee in dat verhaal. Zonder nog wat te kunnen veranderen, dat wel, en dat maakt natuurlijk alles uit. Het wordt niet harmonieus, bedoel ik, hooguit vervagen de contouren, eerst van het missen, dan van degene die gemist wordt.
Ik schrijf hier vandaag niet over omdat ik er iets nieuws over wil zeggen, want daar heb ik geen tijd voor en mijn evenwichtsorgaan knoeit met de woorden, maar omdat ik er stil bij wil staan. Stil staan kan van alles inhouden: aandacht besteden aan dat tegenover je (zichtbaar of onzichtbaar), zien dat alles om je heen beweegt, begrijpen dat alles tijdelijk is. Of, zoals nu, iemand eer bewijzen door diegene even aan te wijzen.
Ik ben terwijl ik dit schrijf onderweg en het mist. Het mist nu erger dan vanochtend, de toppen van de bomen worden omvat door het witte. Alles en iedereen verdwijnt erin, en dat is altijd een goede metafoor, iets om je aan over te geven ook (gewoon even in de mist verdwijnen). Dat heb ik in ieder geval geleerd in de afgelopen twintig jaar, dat het af en toe goed is om je aan de wereld over te geven (soms kan het ook niet anders). Dat het af en toe goed is ook, en dat het, dat.

 

 

15 november

Lange duinen

 

 

14 november

Hondenbaas

In de tram raak ik in gesprek met een Franse zakenman, stuurse look, borstelig haar, hij doet vast iets offshore-achtigs. Hij vertelt over zijn Jack Russell. 'He is fourteen years old. He has taught me for fourteen years.'

 

 

13 november

Wel/niet/wel II

1. In de steeg lopen een jongen en een meisje hand in hand. Ze zijn ruim volwassen maar nog jong genoeg om jong te kunnen noemen. Ze lopen heel langzaam. 'Ik weet dat nog niet helemaal,' zegt de jongen. 'Wat ik van een relatie verwacht. Ik moet daarover nadenken. Wat voor relatie ik eigenlijk wil.' Het meisje luistert. Ik blijf achter ze lopen om ze zo lang mogelijk te kunnen afluisteren en denk heel hard 'ren weg!' tegen het meisje, maar dat zal ze toch niet doen, of pas als het gedoe al veel te lang voortgeŽmmerd heeft.
2. Op het pad staan twee kinderen, grote kinderen, pubers, vierde klas middelbare school ongeveer. Ze hebben allebei een bloempotkapsel en houden elkaars handen vast. Ze staan recht tegenover elkaar alsof het een spel is maar het is geen spel, het meisje heeft een rood gezicht, betraand. De blik van de jongen hoef ik niet te zien, ik zie het effect ervan op haar.
3. De vrouw van verderop in de straat, die vorig jaar een hersenbloeding heeft gehad, woont niet meer thuis. Haar man nog wel. Ik zie hem nooit meer met hun hondje, misschien is ze bij vrienden, ik neem me voor het te vragen als ik hem weer zie.

 

 

12 november

Ondertussen in Londen

Met dank aan Sonja Schulte.

 

 

11 november

Stad versus land

Stadskoolmezen zingen hoger dan hun soortgenoten buiten de stad om boven het kabaal uit te kunnen komen. De vleugels van klifzwaluwen die in stedelijke omgevingen broeden zijn korter dan die van hun soortgenoten in de natuur, omdat ze zo sneller kunnen opstijgen en bijsturen om autoís te ontwijken. Ik las ook dat het brein van taxichauffeurs door het vele navigeren door de stad verandert. De hoeveelheid grijze stof in de hippocampus, het deel van de hersenen dat betrokken is bij navigatie en geheugen, neemt toe als ze langer hun beroep uitoefenen. En als twee taxichauffeurs een kind krijgen, geven ze dat door.

 

 

10 november

Verdrietig nieuws

 

 

9 november

Wel/niet/wel

1. Op de kade, niet ver van het bootje hieronder, schepte een meisje water uit een roeiboot. Het was de eerste echt koude ochtend en ze droeg een lila trainingsjack op een dunne zwarte broek. Ze was te mager. Ze leek op iemand die ik een jaar of twintig voor het laatst zag, vooral in haar houding, die van een danser (modern, niet klassiek). Ik kon haar gezicht niet zien, probeerde stiekem te kijken, wist best dat dit niet dezelfde persoon was omdat ze nu jonger was dan degene op wie ze leek was dan toen ik haar voor het laatst zag. Ik overwoog haar naam te roepen, voor de zekerheid, twijfelde, zag dat het haar echt niet was, en liep door. Het was geen ontmoeting maar toch een soort nabijheid, van vroeger, niet van de mens in kwestie.
2. Ik doe tegenwoordig fietslampjes uit als ze per ongeluk nog aan staan. Vaak zeg ik er iets bij, om aan te geven dat ik de fiets niet wil stelen. 'Zo, die is weer uit.' Of zoiets. Ik twijfel er steeds even over, doe het dan toch maar wel.
3. Iemand zei me ooit, troostend, dat onder alle bladeren die bijna vallen al knoppen zitten.
4. Ik, tegen mijn studenten (best vaak): 'Je mag dat natuurlijk denken.'

 

 

8 november

Bootje dat eigenlijk kade wil zijn

 

 

7 november

Toevallig

De hond van de vrouw van de dierenwinkel (zie 23 oktober) heeft ook een ontsteking aan haar evenwichtsorgaan.

 

 

6 november

Herfstlandschap

 

 

5 november

Geveltuintje

Donderdag moest Olli naar de dierenarts voor een aantal klachten, waaronder het verwijderen van het bultje bij zijn oog (vandaar de kap op de foto). Doris had het geluk om met haar beste vriendin Vera mee te mogen wandelen, dus ik liep eerst met hem een rondje naar de Amstel, en bracht hem toen naar de dierenarts. Toen Doris terugkwam, was Olli weg. Later liepen we hetzelfde rondje dat ik met hem had gelopen, en ergens onderweg, ongeveer halverwege, vond ze zijn plasje (op een hoek, tegen een geveltuintje). Daar snuffelde ze heel lang aan en eigenlijk wilde ze er niet weg. Ze liep daarna de straat in die hij ook gekozen had en zocht hem in ieder portiek. Hij was helemaal nergens te bekennen. Gelukkig kwam hij later weer terug, kreunend van de narcose, en kwam het gewoon weer goed.

 

 

4 november

De ochtend bracht zacht licht, draaide als een wenteltrap omhoog, naar de zon

Wegens het digitaliseren van De Revisor is mijn verhaal Een dag (2012) nu online te lezen. En wel hier.

 

 

3 november

Kap

 

 

2 november

Het draaien van het donker

De nacht was droevig. Alle dromen waren omgeven door de wetenschap dat alles wat er is voorbij gaat en de dromers van die dromen tot ver in de toekomst zal passeren. Ongeacht het aantal boeken dat ze schrijven, de kinderen die ze groot zullen brengen, de offers die ze brengen, hoeveel bomen ze planten, of wat voor toekomstgerichte activiteiten ze dan ook zullen ondernemen. Een nacht is maar een nacht natuurlijk en het daglicht bracht een vaag soort optimisme mee: de blaadjes vallen in prachtige kleuren, kom op, het koffiezetapparaat staat klaar. Zoals jullie weten schuift de nacht door over de wereld, of draait de wereld van nacht naar nacht, en zo kroop alles door, als een bewijs waar niemand om gevraagd had, een zacht liedje dat niet uit je hoofd wil.

 

 

1 november

Berk

Het licht is deze tijd van het jaar rond de schemering altijd zo sprookjesachtig en spookachtig - deze foto is van voor de schemer, maar het gevoel zit er al in: een aankondiging van een winter, en de dingen die onzichtbaar moeten blijven zijn bijna te zien.

 

 

31 oktober

Horen

 

 

30 oktober

Wintertijd II

Het is het jaar van de zeldzame ziektes. In de lente had ik last van rode vlekjes die kwamen, jeukten en gingen, nu beperkt een ontsteking aan mijn evenwichtsorgaan mijn bewegingen. Het maakt de dagen waziger, rekt alle ervaringen uit, geeft ze een slaapachtige sfeer. Ik denk veel na over land, de grond waar we op lopen, de schoonheid van land. Het zijn losse gedachten, ze hoeven nergens heen, hebben met de toekomst te maken, ik weet nog niet precies hoe. Ik ontdekte ook dat mijn nieuwe onderzoeksvoorstel lijkt op mijn nieuwe roman, het is altijd vreemd hoe die dingen buiten mij om een eigen leven leiden en zich dan aan me presenteren: kijk, we horen bij elkaar. Verder pofte ik laatst voor het eerst van mijn leven kastanjes, draag ik alweer een tijd mijn winterjas, ben ik blij dat de ochtenden kouder worden, hoewel handschoenen nog lang niet nodig zijn.

 

 

29 oktober

Wintertijd

Het zachte lichtblauw, waterig, soms donkerder blauw, altijd mat, nog niet schitterend. Het diepe donkergrijs, duidelijk geen zwart, en al het lichtere grijs tot wit (al het zilver). Sneeuwwit, grijswit, vaalwit, gebroken wit. Niet het zware herfstrood, geen oker, geen groen. Hooguit wat kleine sliertjes goud, hooguit wat fris helder rood.

 

 

28 oktober

Nog een vogeltje dat zich vermomd heeft

 

 

27 oktober

V

Om een uur of negen zag ik ganzen overvliegen, veel meer dan anders, en het was meer dan een aantekening bij de stad of een teken uit een andere wereld: het liet de mist zien en gaf het grijs van de lucht een doel (achtergrond te zijn); het zette iets recht in een ochtend die tot dan toe nog weinig voorstelde en wel een steuntje in de rug kon gebruiken.

 

 

26 oktober

Bloemkool uit de oven

Dit najaar eet ik vaak groenten uit de oven - makkelijk en lekker. Denk aan pompoen, paprika, (zoete) aardappel, of wat dan ook (kikkererwten erbij is ook lekker). Gewoon snijden, insmeren met wat olie met een paar tenen knoflook erdoor gehakt alsmede wat zout en peper, en dan in de oven (een minuut of 20 op 200 graden, het moet wel goed gaar zijn, dus gewoon in de oven laten als het nog niet goed is). Gisteren ontdekte ik dat bloemkool uit de oven op deze manier ook heel lekker is. Misschien weten jullie dat allemaal allang al. Maar if not: koop een bloemkool, snij hem in plakjes en maak dit, je zult niet teleurgesteld worden.

 

 

25 oktober

I am the saddest tree I carry the whole sky and nobody carries me

 

 

 

24 oktober

Namen, woorden, wij versus zij

1. 'De nieuwe coalitie wil verschillende ministeries een nieuwe naam geven. De meest opvallende is die van 'Veiligheid en Justitie', dit wordt na de kabinetswisseling omgedoopt tot 'Justitie en Veiligheid'. De vier partijen vinden namelijk dat justitie voor veiligheid hoort, omdat het de basis vormt van de rechtsstaat.' (lees hier verder, deze grap gaat een paar miljoen kosten). Halbe Zijlstra wil Nederland ondertussen vooral zo houden als het is. Hij wordt ook horendol van mensenrechten.
2. Facebook sloot een kunstmatige intelligentiemachine omdat die een eigen taal ontwikkeld had.
3. Limburgers hebben liever buitenlanders dan mensen uit andere delen van Nederland, en vooral PVV-stemmers vinden dat Limburgers betrouwbaarder en vrijgeviger zijn dan andere Nederlanders. (hier)

 

 

23 oktober

Je aardappelhart

 

 

23 oktober

Duivenvoer

De vrouw van de dierenwinkel had me in de Telegraaf gezien en ook nog bij RTL Late Night, dat ze aanduidde als Late. 'Je wordt beroemd,' zei ze. 'Waar ging het ook alweer over?' De honden kregen snoepjes. Doris neemt ze niet van haar aan als ze daar alleen is, maar nu was Olli erbij en durfde ze wel. Alleen de echt lekkere snoepjes, voor de andere haalt ze haar neus op. Ik kocht voer voor de duiven, en de vrouw van de dierenwinkel vertelde dat ze ooit een klant had die iedere week een grote verpakking duivenvoer kwam kopen. 'Voor zichzelf.' Hij at het gekookt, iedere dag een handje, tegen de kanker. Want duiven krijgen nooit kanker. De vrouw van de dierenwinkel zei tegen de honden dat zij vast duivenvoer zouden krijgen vanavond. Olli lust dat trouwens wel. We vertrokken weer, buiten regende het nog steeds. Thuis kregen de honden een kluif.

 

 

22 oktober

Holding yourself

 

 

21 oktober

Reiger met hondenmasker

 

 

21 oktober

De bankreiger

Bij De Nederlandsche Bank woont een reiger, een jonkie. Ik zag haar of hem voor de zomer vaak als ik met Doris van de cursus terugkwam, de laatste tijd zie ik haar of hem minder. Van de week vloog de reiger ineens over mijn hoofd toen ik uit de stad naar huis fietste. Het ontroerde me, de flapperende vleugels en het eenzame bestaan, maar het zal voordelen hebben om hier als reiger te wonen - er is in ieder geval weinig concurrentie, en misschien wonen er voerende mensen in de buurt.

 

 

20 oktober

Me too

Het punt met veel van de mildere me too ervaringen is dat ze (voor mij) onderdeel zijn geworden van de achtergrondruis van alledag - zo gaat het nou eenmaal, en de grens tussen gewoon niet serieus genomen worden omdat je in een vrouwenlichaam geboren bent en ongewenste aanrakingen is vloeibaar, alles kan gebeuren. Toen ik als muzikant werkte, was het aan de orde van de dag (van geluidsmannen die altijd over je hoofd de man in de band aanspreken tot 'fans' in steegjes); nu blijft het voornamelijk bij wat cyberstalkers en denigrerend gedoe in de journalistieke/academische context. Het meeste raakt me echt niet, los van een lichte ergernis over altijd op mijn hoede moeten zijn.
De laatste keer dat ik echt verrast werd was een paar jaar geleden, nota bene tijdens een conferentie over dieren. Dat zijn normaal gesproken plekken waar ik me heel veilig voel omdat, normaal gesproken, de collega's van alle genders zich bewust zijn van machtsrelaties en dergelijke. Collega X, die ik niet kende, een Nederlander die in het buitenland woont, mailde me vooraf met de vraag koffie te gaan drinken en de stand van zaken in de dierethiek in NL te bespreken. Dat hoort bij het netwerken, dus ik mailde vriendelijk terug, prima, leuk. Tijdens de conferentie, het was bij MANCEPT in Manchester, dan zit je dus steeds met hetzelfde clubje in een zaaltje, bleef hij me voortdurend aanstaren (een grote gummi-achtige man). Het was zo erg dat collega's me vroegen wat er aan de hand was. Hij kwam in de pauzes te dichtbij staan, zat net niet aan me, en wilde aan het eind van de dag geen nee horen toen ik niet met hem mee wilde om iets te gaan eten. Letterlijk niet, terwijl ik letterlijk nee zei. Hij wilde niet weg. Dit was dus tussen honderd collega's. Ik heb een paar collega's ingeseind, gezegd, met de man aan mijn zijde dus, dat ik met hen meewilde en de situatie uitgelegd. De collega's zeiden hem ook dat ik niet wilde, uiteindelijk droop hij af. Ik heb nog mijn andere Nederlandse collega op de hoogte gebracht (zodat hij haar later die avond niet zou pakken) en toen zijn we vertrokken. Er is de volgende dag over gesproken, toen bleek ook dat hij het jaar ervoor een serveerster had lastiggevallen en dat hij het gewoon altijd probeert. Een onzekerder iemand was misschien met hem meegegaan.
Ik heb er later nog met wat collega's over gesproken en het is blijkbaar deel van een groter probleem. Er is niet echt wat aan te doen. De organisatoren van het panel hebben hem duidelijk gemaakt dat hij met dit gedrag verder niet welkom is, maar op andere conferenties en in andere panels kan hij gewoon doorgaan. En hij is niet de enige.

 

 

19 oktober

In de categorie 'gemak dient de mens'

Beste mevrouw Meijer,

Voor het vak Nederlands moet ik een boekanalyse maken over uw boek het vogelhuis. Verder moeten wij ook vertellen wat de schrijver onder kunst en literatuur verstaat. Het leek mij een goed idee om u dit via de mail te vragen! Graag zou ik daarom weten wat u hieronder verstaat?

Met vriendelijke groet,

 

 

18 oktober

Nu het donker steeds verder de dag inkruipt

We bewaren de vorm van de dagen door handelingen te herhalen, van kachels aansteken naar havermout, werk op het land, warm eten. We bewaren dagen door ze een vorm te geven, door de vorm erin te boetseren, handeling voor handeling. We vormen onszelf naar de dagen: we staan vroeg op in het donker, blijven binnen als het koud is (het weer vormt de dagen, de dagen zijn het doek waarop het weer geschilderd wordt), we raken elkaar aan. We zijn moe en uitgerust, we gaan slapen en staan op. We slapen tegen elkaar aan als vogels op een tak, als katten in een mand. We bewaren onszelf in die dagen.

 

 

17 oktober

En steeds die vreemde lichtrode zon.

 

 

16 oktober

Naast het dassenpad

 

 

15 oktober

Krans, boeket



 

 

14 oktober

Degene die je begrijpt

Een oudere heer schreef me onlangs over de herten die af en toe zijn tuin in kwamen. Niet alleen begrepen ze het leven beter dan hij, maar ook leken ze hem beter te begrijpen dan hij zichzelf. Een tijd geleden schreef iemand me iets dergelijks over zijn witte kat. Zij begreep hem beter dan de anderen in zijn leven. Over wat het begrijpen inhield schreven beide mannen - allebei hoogopgeleid, erudiet, niet uit de softe hoek - me weinig. Het leek iets dat voor zich spreekt, dat niet zozeer onmogelijk is om in woorden uit te drukken, maar dat gewoon geen woorden nodig heeft, zich in die laag van het bestaan niet afspeelt.

 

 

13 oktober

De muizen hebben ook weer een schoon gebitje

 

 

12 oktober

Het is soms best eng om iets nieuws te doen

 

 

11 oktober

Het evenwichtsorgaan

 

 

10 oktober

These days II

 

 

9 oktober

These days

 

 

8 oktober

Herten leren jagers te slim af te zijn, maar daarmee zijn ze nog niet vrij

Een tijdje geleden verscheen er een onderzoek over vrouwelijke wapitiherten, die wanneer ze een jaar of tien zijn geleerd hebben jagers te vermijden (maw, als ze voor die tijd niet doodgeschoten zijn worden ze eigenlijk ook niet meer doodgeschoten). Filosofie Magazine stelde mij hier wat vragen over en mijn antwoorden kun je hier lezen.

 

 

7 oktober

Toeval

Vlak voor het park zag ik een grote hoeveelheid blaadjes ineens uit een boom waaien - misschien viel er een tak op hun tak of werd het veroorzaakt door een felle windvlaag. Niemand ziet dit, dacht ik, behalve ik, en het is belangrijk dat ik het zie omdat het iets moois is. Ik bleef nog even kijken maar de andere blaadjes vielen rustig, een voor een, en dus liepen we verder, de regen was toen net begonnen.

 

 

6 oktober

Deze twee zijn ook al zes jaar samen

 

 

5 oktober

Duizeligheid is in feite de ervaring van een gevoel dat op zichzelf niet gemeten kan worden

Mijn evenwichtsorgaan is ontstoken en nu tolt de wereld. Op internet las ik bovenstaande over duizeligheid, en ik dacht na over de vraag of er gevoel is dat op zichzelf wel gemeten kan worden. Dat er gevoel is, kun je meten, en ook wel of er veel van is of weinig, maar gevoel op zichzelf meten lijkt me al moeilijker. Ondertussen rukt de herfst op in mijn tuin: gele blaadjes verbergen de aarde, en daardoor kun je de muizen horen lopen. Ik kan het zelfs horen, en Doris dus helemaal. Ze heeft het er druk mee, en dan zijn er ook nog degenen die aan de voorkant van het huis langslopen; het is best een boel om in de gaten te houden.

 

 

4 oktober

De andere dieren

Vandaag is het dierendag. Je kunt natuurlijk lief zijn voor je huisdier, als het goed is ben je dat altijd al, maar denk ook eens aan de andere dieren, zoals de dieren die gegeten worden, of die de stad met ons delen. Er zijn zoveel manieren om iets voor hen te doen, van veganistische recepten delen op facebook tot meedoen aan een demonstratie of een vriend uitleggen hoe het zit in de proefdierindustrie of met de damherten. Het kan anders en je kunt daar nu al mee beginnen.

 

 

3 oktober

De schrik

De meeste interviews van de afgelopen tijd vonden plaats in het park, met de honden. Dat is handig voor mij, omdat de honden dan meteen ook een uitje hebben en dat tijd scheelt, en het is inhoudelijk van belang, omdat er dan andere dieren meepraten (waarmee ik bedoel dat er interactie is tussen de parkdieren en de interviewer en dat er steeds dingen gebeuren waar we als voorbeelden naar kunnen verwijzen in het gesprek). Vanochtend hadden we eerst een afspraak met iemand van studentenblad Folia, die een filmpje maakte voor op de site, en daarna met een verslaggever van Radio 1. Ik ben momenteel ziek, maar niet zo ziek dat het niet door kon gaan.
Het eerste gesprek ging goed. We zaten op ons vaste plekje bij de boomstammen (daar willen alle beeld-interviewers ons hebben, dus de honden zijn het al gewend en komen bij me op de boomstam zitten) en hadden een prima gesprek over dierendag. Doris speelde nog met een nieuwe vriend, een grote witte labradoodle. De verslaggever van Radio 1 was vervolgens later dan gepland, dus we pikten hem op bij het station en liepen samen richting het park. Onderweg kwamen we langs een bouwplek, waar Olli schrok van een hard geluid. De schrik trok snel weg, en we liepen weer richting het veld. Daar was het best druk, waar Doris zenuwachtig van werd, dus ik hield haar aan de riem. Olli ging op het bankje zitten, en ik praatte met de journalist.
Ineens hoorden we drie harde knallen, en Olli rende weg. Echt weg, echt hard. De laatste tijd ging het juist beter met harde geluiden, en kwam hij zelfs een paar keer naar mij toe, maar ik was nu met mijn aandacht ergens anders, en we hebben een paar heel drukke weken achter de rug, met stress voor ons alledrie. Ik rende achter hem aan, maar hij was te snel. Doris trok me vooruit - die kan nog wat harder dan ik - en ik riep om hulp, terwijl ik zo hard als ik kon achter hem aan bleef rennen (op mijn goede schoenen over het gras). Bij de RAI - Olli leek op weg naar de tramhalte - werden we ingehaald door een vrouw op een fiets. 'Help,' riep ik. 'Wilt u mijn hond vangen.' 'Is goed,' zei de vrouw, en ze probeerde het eerst vanaf de fiets, maar dat werkte niet echt. Daarna sneed ze hem met haar fiets de pas af, en pakte ze hem bij zijn tuigje. Als ze dat niet had gedaan, was hij op weg naar de tramhalte de weg overgestoken bij het Europaplein - dat is een oprit naar de snelweg, driebaans, en de kans is groot dat hij daar aangereden zou worden.
Het was een nette vrouw, zag ik toen ik Olli overnam, ze zag er welgesteld uit, al wat ouder, een tennistype. Ik bedankte haar, ze sprak Olli even bestraffend toe en fietste alweer snel verder. We liepen terug richting het veld, waar de journalist ook vandaan kwam. We maakten het interview af, en de honden en ik vertrokken naar huis. Mijn paniek zakte langzaam weg, Olli was nog steeds heel bang. Maar hij was gered, door iemand die ons hielp, en thuis knaagde hij bijna een hele kluif op, dat hielp wel.

 

 

2 oktober

De pook

 

 

1 oktober

De sleutelhanger

 

 

30 september

De geweien

  

In ons vakantiehuis waren overal lichaamsdelen van dode dieren te vinden: aan de muur, als sleutelhanger, pook of kurkentrekker. Dit zijn een aantal van de geweien die er hingen.

 

 

29 september

My first ghost

Hier is er nog eentje (ook een slechte kwaliteit opname).

 

 

28 september

Sparrow

Een nieuw liedje, hier te beluisteren - het is wel een slechte kwaliteit demo.

 

 

27 september

Reishonden



 

 

26 september

Teevee

Ik was te gast bij RTL Late Night, je kunt hier een fragment terugkijken.

 

 

25 september

Tocht

Vanochtend reden we door de mist naar Garage F. in Kampen om de auto te laten repareren (lang verhaal). F. was nog in ItaliŽ en de beloofde huurauto was aan andere klanten uitgeleend, dus we moesten met de honden met de trein terug. Een vriendelijke medewerker met een in verhouding groot (en ook rechthoekig) hoofd, die zijn autogordel niet vastklikte en het stuur losliet om iets te bewijzen, bracht ons naar het station. Onderweg vertelde hij over bandenspanning en profiel, en toen we er waren keek hij op zijn app tot wanneer de APK geldig was - hij had al een paar keer over de app verteld. Omdat de trein nog niet kwam liepen we met de honden langs een braakliggend terrein waar fazanten opvlogen. We keken uit op nieuwbouw. Er is veel nieuwbouw in de polder, net als voor de polder zelf geldt dat het blijkbaar is wat mensen willen - lang leeg land, af en toe een bosje, huizen die op andere huizen lijken maar ze nooit zullen worden. In de Sprinter namen we ruim een vierzitsplek in beslag, maar de honden waren braaf. Het was een goed uitje, ook al zagen we de land art die we hadden willen bezoeken alleen vanuit de auto en op de terugweg vanuit de trein, en was de wandeling van het treinstation naar huis nogal wat langer dan gepland: de honden roken nieuwe geuren, we liepen door de herfst, we waren met zijn allen.

 

 

24 september

I carry your heart

 

 

24 september

Verborgen

Ik werd om vijf uur wakker, het was nog donker. De randen van de nacht worden steeds bekender naarmate ik ouder word. De honden en ik gingen naar buiten, daarna kregen ze eten. Ik deed een was in de machine, het gebrom maakte het zondagser, huiselijker. De meeste dieren sliepen nog. In principe is alles een slaapplaats - de mouw van je jas, een bank, een boom - in principe is alles een verstopplaats (het donker, de herfst, je stem). Ik vertelde de hond wat we allemaal zouden gaan doen vandaag, hij rekte zich uit. De kerkklokken sloegen nog niet, de buren dronken nog geen koffie, er lag nog iets te wachten, iets kleins en hoopvols.

 

 

23 september

Goed idee

Gisteren keken we naar een film (of eigenlijk delen van twee slechte) en bedachten we dat het een goed idee was om in een film, bijvoorbeeld een misdaadfilm, alle rollen door dezelfde acteur te laten spelen. Het geeft meteen diepte aan het verhaal en met de moderne techniek moet het geen probleem zijn.

 

 

22 september

Klokhuis

 

 

21 september

Druiven

Het was eigenlijk best een perfecte dag, gisteren. Ik was voor de verdediging zenuwachtig (mede vanwege de hectiek rondom de promotie en alle aandacht van de pers), maar toen het eenmaal begon, was het alleen nog leuk. Het was een eer dat mensen (de commissieleden) zich in het proefschrift verdiept hadden en het was een eer dat iedereen er was die er was. Het blijft heel bijzonder dat dit onderzoek gedaan kon worden, dat de universiteit en mijn begeleiders er vertrouwen in hadden. Het was ook veel - er stond een enorme rij mensen die me wilden feliciteren en dat was heel mooi en goed, maar het ging ook deels langs me heen. Er was veel liefde, voor mij maar vooral ook voor de dieren en het denken. Ook kreeg ik donaties voor het goede doel, mooie cadeaus, en van drie mensen druiven. Eentje gaf me zelfs een krat.

 

 

20 september

De soldaat is gearriveerd

 

 

19 september

Houdingen

1. Zondagochtend vroeg vonden we een jong houtduifje met pokken, ineengedoken, half onder een struik. De honden vonden het diertje, ik nam hem of haar mee. De dierenambulance kwam en heeft haar of hem opgehaald, ik hoop dat het goedgekomen is.
2. Tijdens het hardlopen moesten Doris en ik langs een man op een bankje die iets engs deed met een paraplu - hij was de ijzeren pennen aan het dubbelklappen of zoiets. Ik ging er al vanuit dat het een vervelende vent was, maar hij keek naar Doris, begreep dat ze bang was, en maakte zijn houding ongevaarlijk. Hij maakte niet eens oogcontact met mij, deed het echt voor haar.
3. Gisteravond zat ik in een kleine studio met vier mannen, we hadden een discussie. Pas op het laatst merkte ik dat ik met mijn handen sprak, mijn arm in de lucht gestoken had om mijn woorden kracht bij te zetten, mezelf groter te maken.

 

 

18 september

Voor de geÔnteresseerden

Het proefschrift is te downloaden via de website van de Universiteit van Amsterdam, en wel hier.

 

 

17 september

Ontbijt

 

 

16 september

Wat interviews

In Vrij Nederland,
de Volkskrant,
de Telegraaf
en Folia.

 

 

15 september

Plicht

Ik geef dit najaar les in Praktische filosofie (dat is minder praktisch dan je zou denken). Vandaag lazen we de tekst Famine, Affluence, and Morality van Peter Singer (bekend om zijn werk over dieren). In die tekst betoogt Singer eigenlijk dat we al het geld dat we over hebben aan degenen moeten geven die het harder nodig hebben (dat gaat zelfs zover dat we alles weg zouden moeten geven wat we kunnen missen). Hij vraagt ons om onze intuÔties over moreel handelen opzij te zetten, en na te denken over onze plichten jegens degenen die aan de andere kant van de wereld leven, en net als wij een leven hebben dat voor hen het belangrijkst is. In plaats van elf euro uit te geven aan de bioscoop, is het onze morele plicht om dat aan degenen te geven die er het meest mee opschieten. Studenten vinden het over het algemeen een heel leuke tekst, omdat hij veel stof voor nadenken en discussie geeft. Jullie misschien ook, hij is hier online te lezen.

 

 

14 september

 

 

13 september

Geblader

Omdat ik in augustus weg was, miste ik de aanzet van de herfst - het dieper worden van de kleuren, de toenemende onrust van de diertjes. Nu lijkt het of er een stuk ontbreekt: we waren net bezig met het diepe groen en hier is het grote waaien alweer begonnen. Ik denk niet dat de tijd sneller gaat naarmate je ouder wordt, je gedachten blijven misschien minder lang haken aan dingen omdat ze minder nieuw zijn. Toch is alles ook weer nieuw. Ik kocht vogelvoer voor de duiven en daardoor zijn er nu steeds mussen. Olli begint echt ouder te worden, ik zie het in zijn gezicht en lopen. Over een week verdedig ik mijn proefschrift. Straks is het avond, straks is het ochtend. Ik denk niet dat verhalen er zijn om de werkelijkheid te duiden, ze zijn er om alle losse stukjes aan elkaar te weven, steeds opnieuw met elkaar te verbinden. Tijd zal nooit iets vriendelijks worden, maar is toch wat ons in de gelegenheid stelt.

 

 

12 september

Hoe groot de dingen zijn en hoe ver

 

 

11 september

Oude bloem

 

 

10 september

Voor uw agenda

Donderdag treed ik op in Edam, bij Boek&Cafť. Ik word geÔnterviewd door Ines Kostic. Vrijdag zijn er verhalen te beluisteren in EYE, bij de opening van de tentoonstelling Locus: Apichatpong Weerasethakul Ė Cao Guimar„es. De 20e is mijn promotie in de Aula van de Oude Lutherse Kerk. De 25e is er in De nieuwe liefde te Amsterdam een avond gewijd aan dierentalen. Voor de hele agenda, klik hier.

 

 

9 september

De eerste gevallen bladeren (van half augustus)

 

 

 

8 september

Lahamaide

 

 

7 september

De niesdemocratie

Wilde honden in Botswana niezen om democratische beslissingen te nemen over of ze wel of niet op jacht zullen gaan. Onderzoekers dachten op een gegeven moment, hee, wat niezen ze eigenlijk vaak. Toen ze dat in kaart brachten, bleek dat er een patroon in het niezen zat, waarbij opgemerkt moet worden dat als de dominante mannetjes en vrouwtjes niesden een paar niezen genoeg waren om aan de slag te gaan, terwijl als een ander ermee begon er wel tien instemmende niezen nodig waren. Lees hier meer.

 

 

6 september

Holding nothing

 

 

5 september

Hoofdstuk

Vandaag is het ebook van Ethical and Political Approaches to Nonhuman Animal Issues verschenen, de gedrukte versie is er over drie weken. In deze bundel is een hoofdstuk van mij over deliberatie met dieren opgenomen.

 

 

4 september

Mummieblad

 

 

3 september

Doris in het veld

Ze kwispelt sinds we thuis zijn soms in haar slaap, misschien naar droomfazanten en droomhazen.

 

 

2 september

Zachtjes buigen

 

 

2 september

Hello cockie

In AustraliŽ leren ontsnapte papegaaien hun wilde soortgenoten Engels. Vooral groeten is populair, en scheldwoorden.

 

 

1 september

Zugunruhe

De onrust (van bijvoorbeeld vogels) vlak voor het migreren.